powrót do góry

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5
Czas do szkoły, do szkoły !!! bo się spóźnisz,,, a tak w ogóle to chodzą słuchy że jutro może być klasówa z matmy...

Zespół Szkół Zawodowych

im. Jana Liszewskiego w Braniewie

 

 

Telefony zaufania dla dzieci i młodzieży


1.W sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w sieci
0 800 100 100- numer bezpłatny
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
Także dla rodziców i innych dorosłych, pracujących z dziećmi i młodzieżą

2. Ogólnopolski telefon zaufania dla dzieci i młodzieży- 116 111
Czynny w dni robocze od 1200- 2000
www.116111.pl- pytania on-line

3. Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka
0 800 12 12 12- bezpłatny z telefonów stacjonarnych i komórkowych sieci Orange
Od poniedziałku do piątku w godzinach 815- 2000

 


 

WAŻNIEJSZE DOKUMENTY

 

 

SZKOLNY PROGRAM PROFILAKTYKI - pobierz

PROGRAM WYCHOWAWCZY - pobierz

SZKOLNY PROGRAM DORADZTWA ZAWODOWEGO  - pobierz

PROCEDURY POSTĘPOWANIA NAUCZYCIELI W SYTUACJACH KRYZYSOWYCH - pobierz 

PLAN PRACY SOCJOTERAPII - pobierz

PLAN PRACY WOLONTARIATU  - pobierz

PLAN PRACY PEDAGOGA SZKOLNEGO - pobierz

PROGRAM POPRAWY FREKWENCJI  - pobierz

PLAN ZAJĘĆ Z UCZNIAMI  - pobierz

 

 


 

Godziny pracy pedagoga szkolnego
MAŁGORZATA ŁUKASIK

 

DZIEŃ TYGODNIA

Pedagog szkolny

Poniedziałek

800-1500

Wtorek

800-1500

Środa

800-1300

Czwartek

800-1500

Piątek

1000-1500



 Jeśli nie przemoc, to co?

 Na początek krótka definicja, proszę się nie zniechęcać, będzie ona jedyna w całym tekście. Co rozumiemy pod pojęciem przemocy- to intencjonalne działanie lub zaniechanie jednej osoby wobec drugiej, które wykorzystując przewagę sił narusza prawa i dobra osobiste jednostki, powodując cierpienia i szkody.

Dorosły, wykorzystując swoją przewagę nad dzieckiem, sięga często po takie metody, które jednoznacznie kojarzą się z przemocą: klapsy, bicie, krzyki, wyzwiska, stosowanie różnorakich zakazów itp. Takie zachowanie spowodowane może być wieloma czynnikami-niepowodzeniami w pracy, trudnymi sytuacjami jakie spotykają nas w ciągu całego dnia i wywołują naszą złość, niezadowoleniem z ocen dziecka, niewykonaniem przez niego naszych poleceń, niespełnianiem naszych oczekiwań itp. Często po takim "wybuchu" negatywnych emocji wobec dziecka, czujemy dyskomfort, wyrzuty sumienia, a może nawet nie widzimy w tym nic niestosownego, gdyż bycie rodzicem-tak nam się wydaje, daje nam przyzwolenie na takie reakcje. Jednak gdybyśmy, na te zdarzenia spojrzeli oczami dziecka, to wyraźnie widać byłoby, że to właśnie jest przemoc, a jej sprawcą jesteśmy my, rodzice. Zatem warto zastanowić się, jak zapobiegać sytuacjom w rodzinie, które rodzą przemoc na linii rodzic-dziecko, przynajmniej tym, które są od nas i naszego postępowania zależne.

Musimy sobie uzmysłowić, że bycie rodzicem, to nie tylko zaspokojenie podstawowych potrzeb dziecka, chociaż nikt nie neguje, iż są one bardzo ważne, ale również stworzenie dziecku takiego otoczenia, w którym czułoby się bezpieczne i miało poczucie własnej wartości. I nie ważne jest czy będzie to dwulatek, pięciolatek, dziesięciolatek czy piętnastolatek. Można to osiągnąć dzięki bezwarunkowej akceptacji, trosce, współczuciu i szacunku, stałemu kontaktowi z dzieckiem (wzajemnej wymianie emocji i informacji), poszanowaniu godności dziecka i zachęcaniu do samodzielności i niezależności, we wcześniej określonych granicach, które zmieniają się wraz z wiekiem naszej pociechy. Ponoszenie konsekwencji własnych wyborów i zachowań jest przecież najlepszą formą nauki odpowiedzialności za własne działania. Należy pamiętać o tym i stosować się do tego już od najwcześniejszych lat życia dziecka, gdyż nigdy nie wiemy, kiedy przyjdzie taki moment, iż nie będzie można cofnąć słów i naszych czynów, a nasze dziecko będzie traktować nas jak zupełnie obcą sobie osobę, z którą kojarzyć się będzie tylko strach, smutek, złość, bunt i gniew. Słuchajmy naszych dzieci, interesujmy się ich myślami i uczuciami. Nie używajmy słów, które rodzą nienawiść i rozżalenie (głupek, idiota, przynosisz mi wstyd...), wyrażajmy swe uczucia i myśli bez atakowania, ciętych uwag, mówmy o swoich uczuciach i wymaganiach (jestem zły, kiedy to widzę; to mnie złości) . Pamiętajmy, że każde dziecko zyska odpowiedzialność za własne czyny, tylko poprzez własne starania i doświadczenia.

Wojna z naszymi dziećmi o właściwe wypełnianie przez nie obowiązków, wywiązywanie się z zadań jest tak naprawdę nie do wygrania, gdyż dzieci mają więcej czasu i energii na przeciwstawianie się nam niż my na przymuszanie ich. Nawet jeśli uda się rodzicowi postawić "na swoim", to w efekcie możemy doprowadzić do buntu dziecka a nawet wykolejenia. To zaś będzie rodziło nowe problemy i nasze niezadowolenie. Warto podkreślić jeszcze jedną ważną rzecz. Bijący, krzyczący rodzic daje jasny przekaz swemu dziecku: jeśli złościsz się, jesteś z czegoś niezadowolony, to możesz reagować agresją, bić i krzyczeć. Takie zachowania będzie powielało dziecko w kontaktach np. z rówieśnikami, w sytuacjach, gdy samo jest z czegoś niezadowolone, a nawet może się tak zachować w stosunku do samych rodziców. Nie głośmy też kazań o tym, że dzieci powinny mieć inne zdanie i nie rozwiązujmy za nie problemów, zadawajmy pytania: Co sie stało? Co twoim zdaniem doprowadziło do tego? Jaki masz do tego stosunek? Jakie rozwiązania przychodzą ci teraz do głowy? Nie zadawajmy pytań typu "dlaczego?"- mają one charakter osądu i groźby. 

Starajmy się zrozumieć uczucia naszych dzieci i to co do nas mówią. Pamiętajmy, że mamy prawo nie akceptować ich zachowań, być źli, rozżaleni i rozczarowani ich poglądami. Jednak kochajmy je, by wiedziały, że nasza miłość jest stała i nie zależy od ich zachowań. Jest to najlepsza droga do wspólnego zrozumienia i nauka życia według przyjętych społecznie zasad.

 

Zespół Interdyscyplinarny

ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie

działający na terenie miasta Braniewa 

Źródła
H.G. Ginott "Między rodzicami a dziećmi" Poznań 1998r.
A. Kozłowska "Znaczenie relacji rodzinnych dla pozytywnego rozwoju dziecka. Diagnoza i terapia" Warszawa 2000r.
R.J. MacKenzie "Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić?" Gdańsk 2008r.
K. Steede "10 błędów popełnianych przez dobrych rodziców" Gdańska 2008r.
www.niebieskalinia.info

 

 Rola wsparcia rówieśniczego w przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

Marysia, 16-letnia uczennica liceum zgłosiła się do mnie bardzo zaniepokojona zachowaniem swojego kolegi, który przejawiał agresywne zachowania wobec swojej matki i rodzeństwa. Po wielu rozmowach z nim doszli wspólnie do wniosku, że działo się tak, kiedy był pod wpływem narkotyków. Przyszła, aby ustalić jak i kto może mu pomóc. Ania, 17-letnia uczennica technikum przyszła razem z Basią, która w domu doświadczała przemocy ze strony ojca- była bita i wyzywana. Podjęłam działania interwencyjne.

Być może takie działania podjęłyby odpowiednie służby bez interwencji tych młodych osób. Ale warto wiedzieć, że to były uczennice, które uczestniczyły w szkolnym programie wsparcia rówieśniczego. Są to nieprofesjonalne działania „pomagaczy”, którzy są do takiej roli przygotowywani w szkolnych czy pozaszkolnych programach.

Z badań wynika, że taka pomoc może być wysoce skuteczna przede wszystkim dlatego, że pomagacze utrzymują bliski kontakt z osobami, którym pomagają, są autentyczni, spontaniczni i osobiście angażują się w ich sprawy. Nie bez znaczenia są tu również prawidłowości rozwojowe, związane z okresem dojrzewania. Nastolatki coraz bardziej zaczynają oddzielać się od rodziny i radykalnie wzrasta rola rówieśników i ich wpływu. Łatwo przejmują również postawy i wartości od swoich kolegów- warto zadbać o to, by był to pozytywny wpływ! Celem realizacji programów rówieśniczych jest przede wszystkim stwarzanie młodym ludziom okazji do angażowania się w działania społeczne, w tym przeciwdziałanie przemocy.

To także nauka odpowiedzialności- za siebie i innych. Ważnym, a często trudnym elementem programu jest uczenie radzenia sobie z negatywną oceną i presją rówieśników, którzy nakłaniają do działań destrukcyjnych. Wspomniana już siła grupy rówieśniczej prowadzi do silnej identyfikacji z grupą rówieśniczą i do zadania sobie pytania- „czy chcę być inny/ gorszy niż moi koledzy?” Wreszcie celem jest rozwijanie u młodych ludzi umiejętności i poczucia kompetencji. W trakcie szkolenia zostają wyposażeni w podstawowe informacje z zakresu emocjonalności człowieka, uzależnień, przemocy, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami i przygotowywani do interwencji rówieśniczej. Bardzo istotnym elementem udziału w takim  szkoleniu jest również to, że sami dla siebie stają się pozytywną grupą wsparcia.

Zalety programów rówieśniczych? Przede wszystkim opierają się na entuzjazmie i silnej motywacji młodzieży i dorosłych, zainteresowanych wolontarystycznym rozwiązywaniem problemów. Takie działania to także wypełnienie pewnej luki na drodze do dorosłości- kiedy już nie dzieci a jeszcze nie dorośli doświadczają trudnych sytuacji; rodzaj łącznika między dorosłymi a mającymi tendencję do izolowania się młodymi ludźmi. Wreszcie to ciekawa i warta wykorzystania uzupełniająca istniejące - forma pomocy młodzieży, odpowiadająca jej oczekiwaniom.

Marysia i Ania podjęły działania, aby pomóc swoim rówieśnikom. W innym przypadku być może sprawa długo jeszcze nie ujrzałaby światła dziennego, przynosząc cierpienie i prowadzą  do nieodwracalnych często zmian. Warto wiedzieć, że są młodzi ludzie, którzy wykorzystując swoją naturalną wrażliwość, odpowiednio przygotowani mogą być ważnym partnerem w rozwiazywaniu istotnych problemów społecznych, w tym z problemem przemocy w rodzinie.

Zespół Interdyscyplinarny

ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie

działający na terenie miasta Braniewa 


Zaniedbanie jako forma przemocy wobec dzieci

 Jedną z form przemocy jest zaniedbanie. Stosują ją najczęściej osoby dorosłe wobec dzieci i osób starszych. Jest to niezaspokajanie ich podstawowych potrzeb emocjonalnych i fizycznych, w przypadku odrzucenia emocjonalnego dziecka, braku zainteresowania jego rozwojem, sytuacją życiową, problemami, a także stanem zdrowia i higieną. Zaniedbanie to także niezaspokajanie potrzeb życiowych związanych z ubiorem.
Pedagodzy szkolni najczęściej spotykają się z dziećmi, które są w różny sposób zaniedbywane przez swoich rodziców, np. dziecko przychodzi do szkoły w dziurawych, rozpadających się butach, w chłodne, jesienne dni nie ma kurtki. Podczas lekcji uczeń przysypia, kładąc głowę na ławkę. W czasie rozmowy z pedagogiem okazuje się, że uczeń wraz z dwojgiem rodzeństwa śpi na jednej wersalce i nie wysypia się, bo „starszy brat podczas snu kopie i się rozpycha”. Inna sytuacja to uczniowie, którzy przychodzą do szkoły głodni – nie z biedy i z powodu niskich dochodów w rodzinie, ale z wygodnictwa rodziców. Pierwszak mówi „jestem głodny, bo mama spała i nie zrobiła mi śniadania”. Najczęściej taka mama daje dziecku 1 zł lub 2 zł i mówi „kup sobie coś w sklepiku szkolnym”. Wtedy dziecko zamiast śniadania je loda, batonik lub chipsy. Inny problem panujący w szkole to higiena osobista uczniów. W XXI wieku, gdzie prawie w każdym mieszkaniu jest łazienka, są dzieci, które notorycznie przychodzą do szkoły brudne – brudne paznokcie, uszy i buzie, a najgorszym problemem jest to, iż dzieci z niektórych rodzin często mają brudne głowy z powodu wszawicy. Zaniedbaniem ze strony rodziców jest również nie interesowanie się edukacją dzieci. Zdarzają się rodzice, którzy nie przychodzą do szkoły na spotkania z rodzicami i indywidualne konsultacje. Nie zaglądają do plecaków swoich pociech. Wpisy od nauczycieli do uczniowskich zeszytów i dzienniczków typu: „proszę o kontakt z rodzicem”, „ kolejny raz brak pracy domowej”, czy „Jasiu znowu podczas lekcji kręcił się i rozmawiał” pozostają bez odpowiedzi. Ważny jest również sposób porozumiewania się rodziców ze swoimi dziećmi. Czy rodzice w komunikacji z dzieckiem posługują się językiem przemocy (nakazów, zakazów, straszenia, grożenia, zawstydzania, wyśmiewania, moralizowania), czy rodzice zamiast szczerej, prawdziwej rozmowy z dzieckiem używają, krótkich rutynowych pytań – „Co słychać?, „ Jak było w szkole?” i nie czekają nawet na odpowiedzi. Czy mówią do dziecka, lecz nie słuchają go, czy mówią, lecz nie rozmawiają ze swoim dzieckiem. W świeci , w którym dla niektórych najważniejsza jest praca, kariera i pieniądze, czy jest jeszcze czas na prawidłową komunikację z dzieckiem – na prawdziwy dialog – nie tylko na mówienie, ale i na słuchanie. Czy rodzice rozmawiają z dziećmi na ważne dla nich tematy?

Odwołam się do hierarchii potrzeb wg Abrahama Maslowa, który dzieli potrzeby na różne kategorie. Jako najbardziej podstawowe i niezbędne uznał on potrzeby fizjologiczne, do których zalicza m.in. jedzenie, odpoczynek, a następnie potrzebę bezpieczeństwa, uznania, szacunku, miłości itd. Niestety niektóre dzieci nie zawsze czują się w swoich domach bezpiecznie. Zdarza się, że są świadkami kłótni i sporów między rodzicami, a niekiedy mają zachwiane poczuje bezpieczeństwa z powodu częstej zmiany miejsca zamieszkania - brak mieszkania, kolejne stancje, a co za tym idzie, zmiany szkoły, klasy i grupy rówieśniczej.

Zaniedbywanie ze strony rodziców dotyczy również sposobu spędzania wolnego czasu przez dziecko. Nie wszyscy rodzice w czasie wolnym potrafią i chcą w sposób efektywny, wartościowy i kształcący spędzać czas bawiąc się ze swoim dzieckiem. Czasami podczas rozmów z rodzicami, kiedy pytam o to, czym interesuje się ich dziecko i w jaki sposób rodzice wraz z dziećmi spędzają czas wolny okazuje się, że dziecko „najczęściej ogląda bajki”, albo „gra na komputerze”, albo „bawi się na podwórku”. Nie zawsze rodzice znają kolegów i koleżanki swoich pociech., a niektóre dzieci po prosu „wychowuje ulica”.

Kiedy słyszę jak rodzice siedmiolatka mówią – on mnie nie słucha, robi, co chce, to wtedy powinien sobie zadać pytanie dlaczego tak się dzieje?, jakie błędy popełniam jako rodzic i co mogę naprawić? W jaki sposób zaniedbuję swoje dziecko?, Czy dobrze je wychowuję?

Zespół Interdyscyplinarny

ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie

działający na terenie miasta Braniewa

 

koniec roku już za...

bezpieczne wakacje 2017

pogoda

Prognoza pogody
Braniewo
Pogoda - BraniewoMeteovista.pl Zawsze aktualna pogoda

najbliższe wydarzenia

2017-09-20 16:00- 17:00
zebranie z rodzicami
2017-10-18 16:30- 17:30
konsultacje
2017-11-08 16:30- 17:00
zebranie z rodzicami

mini-kalendarz

Październik 2017
P W Ś C Pt S N
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31

Copyright © 2017 ZSZ Braniewo Rights Reserved.